"Szybki strzał" do Michała Jonczyka

"Szybki strzał", czyli krótkich pytań kilka (naście) do Michała Jonczyka - reprezentanta Polski U-19, który w przerwie letniej zasilił szeregi Górnika Zabrze, przenosząc się za około sto tysięcy euro z pierwszoligowej Sandecji Nowy Sącz.

Michał, jak wyglądał początek twojej przygody z piłką?
- Gdy miałem 8 lat mama zaprowadziła mnie na mój pierwszy trening Piotrcovii Piotrków Trybunalski.

Kogo podziwiałeś na boisku jako młody chłopak, a kogo obecnie i za co?
- Moim idolem z dzieciństwa był Alessandro Del Piero, jednak nie podziwiałem go za jego wspaniałe umiejętności, tylko od tak po prostu utkwił mi w pamięci. Teraz podziwiam Messiego. Oczywiście mój styl gry różni się od jego, ponieważ nie jestem takim filigranowym zawodnikiem jak on, jednak z przyjemnością patrzę na jego grę.

Wymarzony klub, w którym chciałbyś zagrać, patrząc jednak realnie?
- Wiadomo, że jak każdy młody dzieciak marzyłem o grze w Barcelonie czy Arsenalu. W tej chwili dopiero jestem na początku mojej przygody z piłką, więc nie można wykluczyć tych klubów (śmiech). Zobaczymy, co czas pokaże.

Na jakich pozycjach zdążyłeś już wystąpić?
- We wspomnianej już wcześniej Piotrcovii grałem jako obrońca, potem przeszedłem na środek pomocy. Teraz jestem skrzydłowym.

Jaka jest twoja złota rada dla początkujących piłkarzy?
- Przede wszystkim wytrwałość w tym co robią, co kochają. Poza tym ciężka praca, nie tylko na treningach klubowych, ale także poza nimi. Mówię tu o treningu indywidualnym. Również sportowy styl życia jest niezbędny.

Jak, zwykle przygotowujesz się do meczu? Mobilizujesz się jakoś szczególnie?
- Jakoś szczególnie to nie, większość zawodników przygotowując się do meczu jadąc w autokarze słucha muzyki z mp3. Ja również do tych zawodników należę.

Co uważasz za swój największy dotychczasowy sukces w karierze/ przygodzie z piłką?
- Dopiero, co zaczynam moją przygodę z piłką, więc tych sukcesów nie jest zbyt dużo. Na pewno fajnie, że tak szybko wskoczyłem z piłki juniorskiej do seniorów. Za sukces mogę również uważać grę w młodzieżowych reprezentacjach Polski.

Sportowe marzenie/ cel?
- Na najbliższe dwa lata to oczywiście Euro 2012. Mam nadzieję, że zdołam się pokazać trenerowi Smudzie, choćby poprzez grę w lidze.

Masz jakieś hobby poza futbolem?
- Nałogowo czytam książki. Zawsze w długą podróż czy na zgrupowanie zabieram coś do poczytania. Ostatnio czytałem trylogię Larssona.

Dokończ. Gdybym nie został piłkarzem, pewnie byłbym…
- Planuję studia związane z historią oraz WOS-em, więc myślę, że w tych dziedzinach realizowałbym się.

Co należy zrobić według ciebie, aby kibice w Polsce wreszcie zobaczyli polski zespół w Lidze Mistrzów?
- Myślę, że należy budować zespoły podobnie jak robi to zespół Lecha Poznań. Krok po kroku tworzy drużynę, która moim zdaniem za kilka lat może awansować do upragnionej Ligi Mistrzów.

Twoja ulubiona liga piłkarska to…
- Liga Hiszpańska. Grają w niej zawodnicy świetnie wyszkoleni technicznie. Zwracam szczególną uwagę na ten element gry.

Najlepszy klub w Polsce to… … a na świecie…
- W Polsce ciężko jest to stwierdzić. I Wisła i Lech mają dobre zespoły, ciężko którykolwiek jest mi wyróżnić. Jeśli chodzi o świat to Barcelona, bezsprzecznie najlepsza ekipa.

Jak rozumiesz pojęcie "futbol na tak"?
- Czyli futbol ofensywny, radosny. Z licznymi akcjami bokami boiska, wejściami skrzydłowych.

Ulubiona potrawa, ulubiony napój (alkohol?), oraz kosmetyk i film.
- Spaghetti / Coca - Cola / Hugo Boss / Testosteron.

Dokończ. Najsłabszy w szkole byłem z… …a najlepszy z…
- Najsłabszy jestem w szkole z matematyki, ponieważ nadal się uczę. Największą przyjemność sprawia mi nauka historii.

Czy życie piłkarza rzeczywiście usłane jest różami? Chodzi o to, że wielu ludzi twierdzi, że opływacie w luksusy, a nie pracujecie tak zbyt ciężko…
- Na pewno styl życia piłkarza ma wiele plusów, ludzie, którzy na co dzień nie są przy piłce patrzą tylko na to z tej strony. Jednak życie piłkarza to przede wszystkim wiele wyrzeczeń, rozłąka z rodziną, ciężka praca na treningach czy obozach. Jednak my piłkarze kochamy to co robimy, jesteśmy w stanie znieść te wszystkie wyrzeczenia.

Boiskowy pseudonim i czemu akurat taki?
- Koledzy wołają na mnie "Joniu", wzięło się to oczywiście od mojego nazwiska.

Dziękuję w takim razie za rozmowę.
- Ja również.

Tylko zalogowani użytkownicy mogą pisać komentarze